Rakieta „Miau-1” cicho sunęła przez przestrzeń kosmiczną, mieniąc się w blasku odległych gwiazd. W środku Astro właśnie robił fikołka w stanie nieważkości, a jego mięciutki ogonek powiewał niczym kosmiczna flaga. 

– Wuu-huu! – zawołał z radością, obracając się do góry łapkami. – Latam jak super-kotek! 

– Proszę, nie wpadnij w panel sterowania – mruknął Zippy, jego wierny robot-przyjaciel, który właśnie polerował swoje chromowane czoło. – Już raz przez ciebie włączyła się syrena alarmowa „Uwaga, uderzenie meteora”. 

– Ale przecież to był tylko mój pluszowy szczurek! – zaśmiał się Astro i złapał zabawkę, która unosiła się tuż obok. – A swoją drogą, Zippy, gdzie dzisiaj lecimy? 

– Mam coś wyjątkowego – powiedział robot i kliknął na ekranie. – Przed nami Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, czyli ISS. To miejsce, gdzie prawdziwi astronauci mieszkają i pracują w kosmosie! 

– Prawdziwi astronauci? A będą tam ciasteczka? – zapytał kotek z nadzieją, oblizując wąsy. 

– Hm… chyba nie takie jak w twojej misce, ale może dowiemy się, co jedzą! – Zippy uśmiechnął się. – Lecimy na spotkanie! 

Rakieta „Miau-1” zbliżyła się powoli do stacji. ISS wyglądała jak ogromny latający labirynt z panelami słonecznymi rozłożonymi jak skrzydła ogromnego robota. 

– Ojej… – szepnął kotek. – Ale to wielkie! 

– Ma ponad 100 metrów długości – powiedział Zippy. – I krąży wokół Ziemi aż 16 razy dziennie! 

– To znaczy, że astronauci mają 16 śniadań dziennie?! – zapytał kotek z szeroko otwartymi oczami. 

– Niestety nie – zachichotał robot – ale mają za to niesamowite widoki z okien. 

Astro przycisnął pyszczek do szyby. Nagle w iluminatorze pojawiła się postać – astronauta w białym skafandrze machał do nich przez wizjer. 

– Patrz, Zippy! On do nas macha! To znaczy, że nas lubi! 

Zippy włączył mikrofon i połączył się z komunikacją stacji: 

– Tu rakieta „Miau-1”, prosimy o zgodę na rozmowę z astronautą. 

– Tu kapitan Maya z ISS – odezwał się głos w słuchawkach. – Witamy, „Miau-1”! Mamy czas na małe zwiedzanie. Tylko uwaga, żeby kotek nie zjadł naszych zapasów! 

– Hej! – oburzył się Astro. – Tylko czasami podgryzam kabelki. Ale tylko jak są naprawdę smaczne! 

Wszyscy się roześmiali. 

Po chwili Astro kotek, w swoim miniaturowym skafandrze z ogonkiem wystającym przez specjalny otwór, wyszedł z rakiety. Zippy płynął obok niego, ciągnąc za sobą małą kamerę. 

– Wooow! – powiedział kotek, patrząc, jak Ziemia obraca się pod nimi. – Czuję się jak pyłek na wietrze… ale bez kichania. 

Kapitan Maya przywitała ich w śluzie i zaprosiła do środka. Wewnątrz stacji wszystko unosiło się w powietrzu – długopisy, kubki, a nawet skarpetki. 

– Eee… a czemu wasze skarpetki są w stanie nieważkości? – spytał Astro, łapiąc jedną z nich łapką. 

– Bo w kosmosie wszystko lata! – zaśmiała się kapitan. – Nawet my musimy przypinać się do ścian, żeby nie odpłynąć podczas pracy. 

Astro spróbował napić się wody z bańki, która unosiła się w powietrzu. Wciągnął ją noskiem i… kichnął tak głośno, że zawirowały wszystkie notatki kapitan! 

– Uwaga, mamy kocią burzę! – zażartował Zippy. 

Podczas zwiedzania stacji kapitan Maya pokazała im laboratorium, gdzie bada się rośliny, ludzkie ciało i mikroorganizmy w kosmosie. 

– Tu uczymy się, jak człowiek może żyć na Marsie – wyjaśniła. 

– Czyli jak podlewać pomidory w skafandrze! – podsumował Astro, robiąc minę eksperta. 

Następnie odwiedzili pokój sypialny. 

– To twoja „kapsuła snu”? – zapytał kotek, zaglądając do małego pomieszczenia przypominającego szafkę. 

– Tak, tutaj śpimy przypięci pasami, żeby nie odpłynąć w nocy. 

– Ojej… ja bym chciał spać zawinięty w kokon z chmurki – rozmarzył się Astro. – I może jeszcze z poduszką w kształcie rybki. 

Na koniec wizyty Zippy zapytał: 

– Czy masz dla nas jakąś kosmiczną ciekawostkę, kapitan? 

– Oczywiście! – powiedziała Maya z uśmiechem. – Wiesz, Astro, że w kosmosie nie działa zmysł smaku tak jak na Ziemi? Astronautom jedzenie wydaje się bardziej bez smaku, więc dodają dużo przypraw! 

– O nie! – zmartwił się kotek. – A co z moim ulubionym pasztetem z tuńczyka? 

– Spokojnie – pocieszył go Zippy. – W twojej rakiecie wszystko smakuje jak trzeba. To dlatego masz tam grawitację i normalne powietrze. 

Astro odetchnął z ulgą. 

– Uff! Bo już myślałem, że mój język się obraził! 

W końcu nadszedł czas powrotu. Astro i Zippy podziękowali kapitan Mayi i wsiedli z powrotem do „Miau-1”. 

– To była świetna przygoda – powiedział kotek, przeciągając się na fotelu pilota. – Nauczyłem się, że astronauci to super bohaterowie, tylko bez peleryn. 

– I że nie wolno kichać w laboratorium – dodał Zippy. 

Rakieta odłączyła się od stacji i ruszyła w dalszą podróż pośród gwiazd. Astro kotek zwinął się w kulkę na swoim fotelu i przymknął oczka. 

– Zippy… może kiedyś zostanę astronautą… albo przynajmniej testerem kosmicznego jedzenia… 

– Wszystko przed tobą, Astro – szepnął robot, gasząc światła w kabinie.